To była zwykła sobota w bloku na Gocławiu, kiedy zostawiłam wnuka samego na chwilę, sądząc, że wszystko będzie w porządku. Gdy córka odkryła, co się stało, cała nasza rodzina pogrążyła się w nieufności i wyrzutach sumienia. Teraz pytam siebie — gdzie kończy się zaufanie, a zaczyna strach o bliskich?
Życie po rozwodzie to chłód, pustka i ciągła walka o przetrwanie. Gdy znalazłam ranną Werę na klatce schodowej w bloku na Głębockiej, nie wiedziałam, że jej obecność wystawi mnie na próbę, zmusi do nieodwracalnych decyzji i w końcu da siłę, by spojrzeć mojej rodzinie w oczy. To opowieść o smrodzie starej wykładziny, bólu, który uczy wybaczać, i gorącej psiej sierści jako ostatniej przystani.
Nie byłam gotowa na pustkę po rozwodzie — ani na psa, który wpadnie w moje życie. Mój kundelek Borys zmusił mnie do wyjścia z mieszkania, zrobienia rzeczy, których się bałam, i przewartościowania relacji z dziećmi. Dzięki niemu odzyskałam nie tylko kontrolę nad codziennością, ale i nad sobą.
Przez długi czas po rozwodzie czułam tylko chłód i pustkę w warszawskim bloku, choć wciąż miałam gdzie mieszkać i co jeść. Dopiero kiedy przypadkiem znalazłam rannego kundla na klatce schodowej, życie zmusiło mnie do decyzji, których nigdy się nie spodziewałam. Ten pies, którego nawet nie chciałam dotykać, w końcu uratował mi serce – choć kosztowało mnie to więcej, niż kiedykolwiek planowałam oddać.