W Wigilię zostałem wyrzucony z rodzinnego mieszkania, czułem się jak wyrzutek, którego nikt nie potrzebuje. To wtedy spotkałem Rysia, zaniedbanego kundelka, który nie pozwolił mi się poddać, kiedy myślałem, że już nie mam nikogo. Dzięki niemu podjąłem decyzje, które na zawsze zmieniły moje życie — już nie jestem tym samym samotnym człowiekiem.
Nigdy nie zapomnę chwili, gdy zobaczyłam zakrwawiony ślad łap na płytkach balkonowych i brudnoszarą sukę, która patrzyła na mnie z progu. Po rozwodzie czułam się niewidzialna, a każdy dzień w wielkim bloku na Ruczaju był pustką. To właśnie dzięki Korze podjęłam decyzje, które raz na zawsze zmieniły mój świat.
Gdy Kuba, rudy kundel, pojawił się pod klatką z rozciętą łapą, nie wiedziałam, że zmusi mnie do wyjścia ze skorupy po rozwodzie. Bałam się zaufać jeszcze raz, ale ten pies zmienił moje spojrzenie na ludzi i zmusił do decyzji, których nigdy bym nie podjęła. To dzięki niemu odważyłam się zaryzykować nowy początek, nawet jeśli cena była bolesna.
To była zwykła sobota w bloku na Gocławiu, kiedy zostawiłam wnuka samego na chwilę, sądząc, że wszystko będzie w porządku. Gdy córka odkryła, co się stało, cała nasza rodzina pogrążyła się w nieufności i wyrzutach sumienia. Teraz pytam siebie — gdzie kończy się zaufanie, a zaczyna strach o bliskich?
Życie po rozwodzie to chłód, pustka i ciągła walka o przetrwanie. Gdy znalazłam ranną Werę na klatce schodowej w bloku na Głębockiej, nie wiedziałam, że jej obecność wystawi mnie na próbę, zmusi do nieodwracalnych decyzji i w końcu da siłę, by spojrzeć mojej rodzinie w oczy. To opowieść o smrodzie starej wykładziny, bólu, który uczy wybaczać, i gorącej psiej sierści jako ostatniej przystani.