Do dziś pamiętam moment, kiedy zobaczyłam pusty pokój mojej córki i zrozumiałam, że coś jest bardzo nie tak. Przez pięć lat walczyłam z obojętnością policji, kłamstwami chłopaka mojej córki i rozpadem własnej rodziny. Nadal nie wiem, czy bardziej boli mnie jej zniknięcie, czy to, co ta sprawa zrobiła z naszym życiem.
Pamiętam moment, kiedy mój mąż krzyknął, że rozwalam nasz dom dla cudzych problemów, a moja córka zatrzasnęła drzwi tak mocno, że zadrżały szyby. Wtedy już wiedziałam, że decyzja o przyjęciu pod nasz dach dzieci mojego brata nie będzie aktem jednego serca, tylko próbą dla całej naszej rodziny. Dziś jestem ich prawną opiekunką i codziennie uczę się żyć między winą, zmęczeniem i nadzieją, że jeszcze da się to wszystko posklejać.
Do dziś pamiętam moment, w którym po śmierci naszego synka znalazłam pod poduszką kartkę z jego ostatnim marzeniem. Wtedy nasze małżeństwo już się sypało, a ból był tak wielki, że ledwo oddychaliśmy, ale właśnie to jedno życzenie popchnęło nas do działania. Opowiadam, jak z osobistej tragedii powstała fundacja, która dała książki tysiącom dzieci w szpitalach i pozwoliła nam jakoś przeżyć stratę.