Nie planowałam mieć psa, a już na pewno nie wtedy, gdy nie miałam siły wychodzić z łóżka po rozwodzie. Bury kundel, Piorun, pojawił się tuż pod moimi drzwiami, z raną łapy i oczami, które widziały więcej niż chciałam przyznać. To przez niego zmieniłam mieszkanie, pogodziłam się z ojcem i pierwszy raz po latach odważyłam się komuś pomóc.
Pewnego zimowego wieczoru, wszystko, co miałem, to zbyt cichy blok i echo pustki po rozwodzie. Nie planowałem żadnych zmian, aż pewna kudłata suczka zawyła na klatce schodowej, a ja, niechętnie, przekroczyłem własny próg. To ona zmusiła mnie do wyjścia z zamknięcia, naprawienia relacji z córką i podjęcia decyzji, które zmieniły moją codzienność na zawsze.
Jeszcze ostatniego lata nie wierzyłam, że pies może odmienić życie samotnej kobiety po rozwodzie. Teraz myślę, że Kajtek uratował mi nie tylko zdrowie, ale i relacje z synem. Nie wszystko wróciło do normy, ale dziś wiem, jak trudno odpuścić, a jak łatwo znów uwierzyć w miłość – nawet tę psą.
Nazywam się Magda i pewnego zimowego wieczoru mój mąż wyrzucił mnie z domu, bo nie mogłam dać mu dziecka. Zostałam sama, z poczuciem winy i wstydu, walcząc z własnymi demonami i opinią rodziny. Dziś, po latach, pytam siebie i Was: czy można naprawdę narodzić się na nowo, gdy wszystko, co kochałaś, spłonęło?
Po rozwodzie byłam przekonana, że już nigdy nie zaufam żadnemu mężczyźnie. Pewnego wieczoru w kawiarni los postawił na mojej drodze nieznajomego, który wywrócił mój świat do góry nogami. Czy można jeszcze raz uwierzyć w miłość, gdy serce jest pełne blizn?