Stałam w przedpokoju mojego mieszkania na Ursynowie i słuchałam, jak mój syn mówi, że nie radzę sobie z życiem, kiedy w kuchni cicho popiskiwał jedyny żywy powód, dla którego od miesięcy chciało mi się wstać z łóżka. Myślałam, że kłócimy się o psa i pieniądze, ale tak naprawdę wszystko rozbijało się o żałobę, strach i o to, że po śmierci męża każde z nas zamknęło się w sobie. Ta noc pod kliniką weterynaryjną zmusiła mnie, żeby po raz pierwszy od dawna przestać udawać silną matkę i powiedzieć synowi, jak bardzo też się boję.