Nigdy nie zapomnę poranka, kiedy Borys wbiegł pod moje nogi – sierść przesiąknięta deszczem, a pod łapą ślad krwi. To nie był mój pies, ale właśnie przez niego nie mogłam już dłużej ukrywać, jak bardzo się rozpadam. Dzięki niemu podjęłam trzy decyzje, których nigdy bym się nie spodziewała: rozstałam się z mężem, zmieniłam pracę i odważyłam się poprosić o pomoc.