Stałam w białej sukni, z sercem w gardle, kiedy przypadkiem usłyszałam rozmowę, która rozbiła mi życie na pół. Zrozumiałam wtedy, że nie chodziło o miłość ani wspólną przyszłość, tylko o ciche ustawienie mnie w roli posłusznej żony, która ma zapomnieć o sobie. W dniu ślubu wyszłam z własnego wesela i wróciłam do miasta, z którego wcześniej zrezygnowałam dla człowieka, który nigdy nie chciał partnerki, tylko kogoś do podporządkowania.