Mieszkałam w pięknym apartamencie i bałam się kupić sobie kawę. Dopiero gdy mąż zagroził, że „zostanę z niczym”, zrozumiałam, że moje życie nie jest luksusem, tylko złotą klatką
Pamiętam moment, kiedy mąż rzucił kartą o blat i powiedział, że skoro umiem wydawać jego pieniądze, to może nauczę się na nie zarabiać. Wtedy już od kilku miesięcy potajemnie pracowałam i po raz pierwszy od lat czułam, że wracam do siebie. Opowiadam to, bo wiem, jak łatwo pomylić wygodne życie z życiem, w którym człowiek powoli przestaje istnieć.