Do dziś słyszę głos mamy, kiedy w lesie nagle zorientowała się, że mojego brata nie ma obok nas. Miałam wtedy jedenaście lat i przez lata żyłam z poczuciem, że może gdybym odwróciła się szybciej, wszystko potoczyłoby się inaczej. Teraz jestem dorosła i wciąż próbuję zrozumieć, jak jedna chwila mogła zniszczyć małżeństwo moich rodziców, nasze życie i moje własne serce.
Nigdy nie zapomnę chwili, kiedy wybiegłam na klatkę schodową i zrozumiałam, że mój sześcioletni syn zniknął. Przez kilka godzin biegałam po osiedlu z sercem w gardle, a mój starszy syn patrzył na mnie tak, jakby już sam siebie skazał. Kiedy w końcu znalazłam Antka w parku, płaczącego na ławce, zrozumiałam coś strasznie prostego i strasznie bolesnego: tragedia nie zaczyna się w filmach, tylko pod własnym blokiem.
Mam na imię Maria i jestem matką dwóch synów – Piotra i Wiktora. Pewnego zwykłego popołudnia wysłałam ich razem do sklepu, ale tylko starszy wrócił do domu. To opowieść o strachu, poczuciu winy i nadziei, które rozdzierały moje serce podczas poszukiwań mojego zaginionego dziecka.