Stałam z jedną torbą na klatce schodowej, kiedy mój własny syn zamknął mi drzwi przed nosem i przestał odbierać telefony. Myślałam, że już nic dobrego mnie nie spotka, aż poznałam Zosię, nastolatkę uciekającą przed piekłem w domu. Dziś walczę nie o ściany i meldunek, tylko o to, żebyśmy mogły zostać dla siebie rodziną, choć nie łączy nas krew.
Stałam w przedpokoju z torbą w ręku, kiedy rodzeństwo mojego zmarłego męża powiedziało mi, że to mieszkanie nigdy nie było moje i mam się wynosić. Przez kilka lat mieszkałam w wynajętym pokoju w bloku z wielkiej płyty, licząc każdą złotówkę i ucząc się żyć od nowa tylko z własnym cieniem. Potem wrócili — z przeprosinami, z częścią pieniędzy ze sprzedaży mieszkania i z pytaniem, czy potrafię jeszcze nazwać ich rodziną.
Stałam na klatce schodowej z reklamówką leków i walizką, kiedy dzieci mojego zmarłego męża zamykały przede mną drzwi mieszkania, w którym spędziłam piętnaście lat. Nie miałam dokąd pójść, nie miałam własnych pieniędzy ani pracy, bo całe życie podporządkowałam domowi i jemu. Dziś próbuję stanąć na nogi od zera i do dziś nie wiem, co boli bardziej — żałoba po mężu czy to, jak szybko stałam się dla wszystkich ciężarem.