Siedziałam przy stole u teściowej i słuchałam, jak znowu mówią o mnie tak, jakbym była od wszystkiego, tylko nie od własnego życia. Kłótnia z moją szwagierką zabolała mnie bardziej, niż chciałam przyznać, bo obnażyła prawdę, przed którą sama uciekałam od lat. W końcu napisałam list do męża i jego rodziny, bo nie miałam już siły być dzielna, zaradna i całkiem niewidzialna.