Zatraciłam siebie przez lata życia w cieniu teściowej i niedojrzałego męża. W tej historii dzielę się smutkiem przenikającym prozę codzienności, bezsilnością i momentem, w którym w końcu wygrałam sama siebie. Czy po tym wszystkim da się jeszcze wierzyć w miłość, która nie jest ucieczką od własnej samotności?