Przez lata żyłem z myślą, że gdybym odebrał brata z dworca, nadal siedziałby przy naszym rodzinnym stole. Po jego śmierci rodzice nie powiedzieli wprost, że mnie obwiniają, ale ich milczenie bolało bardziej niż najgorsze słowa. Dopiero rozmowy z przyjaciółką pomogły mi zrozumieć, że nie mogę całe życie odbywać kary za jedną spóźnioną decyzję.