Wprowadziłam się do córki, żeby nie być sama. Po kilku miesiącach poczułam się jak obca we własnej rodzinie
Wciąż pamiętam moment, kiedy moja córka krzyknęła, żebym wreszcie przestała rządzić w jej domu, choć ja od miesięcy gotowałam, sprzątałam i odbierałam wnuczkę z przedszkola. Po śmierci męża przeprowadziłam się do niej, bo obiecałyśmy sobie, że będziemy sobie pomagać, a zamiast bliskości przyszło milczenie, pretensje i chłód. Dziś mieszkamy pod jednym dachem, ale czasem mam wrażenie, że jestem tam tylko po to, żeby robić wszystko i niczego nie czuć.