Pamiętam moment, kiedy moja córka stanęła w progu i powiedziała, że zabiera syna do siebie na stałe, a ja zobaczyłam w oczach własnego wnuka strach, jakiego nie da się zapomnieć. Przez lata wychowywałam go jak swoje dziecko, bo ona walczyła o przetrwanie w dużym mieście i wierzyłyśmy obie, że tak będzie najlepiej. Dziś wciąż noszę w sobie pytanie, czy miłość babci może niechcący odebrać matce miejsce, którego nigdy nie przestała pragnąć.