Siedziałam na szpitalnym łóżku w Krakowie i słuchałam, jak lekarz spokojnym głosem tłumaczy mi, że przy mojej wadzie serca ciąża trojacza może mnie zabić, a mój mąż błagał, żebym zgodziła się na redukcję. Ja jednak od pierwszej chwili czułam, że nie potrafię wybrać, choć ta decyzja zaczęła rozrywać moje małżeństwo bardziej niż sam strach o życie. Donosiłam ciążę mimo bólu, samotności i awantur, a kiedy usłyszałam pierwszy płacz naszej trójki, wiedziałam, że przeszłam przez coś, czego nie zapomnę do końca życia.