Stałam przy kasie z drżącymi rękami, kiedy młoda kasjerka zaczęła się ze mnie naśmiewać, bo nie umiałam przyłożyć karty do terminala tak szybko, jak chciała. Wróciłam do domu upokorzona i wściekła, gotowa walczyć o jej ukaranie, ale kilka dni później zobaczyłam w niej nie bezczelną dziewczynę, tylko człowieka pękającego pod ciężarem życia. Nie wiem, kiedy złość zamieniła się we współczucie, a współczucie w więź, której dziś nie potrafię nazwać inaczej niż rodzinną.