Stałam z synkiem na rękach w przedpokoju i patrzyłam, jak moja teściowa przechodzi obok niego, jakby był powietrzem. Bolało mnie to bardziej, niż umiałam wtedy powiedzieć, bo chodziło nie tylko o dziecko, ale o władzę, karanie i strach, który rozwalił nam dom od środka. Dziś próbujemy po tym wszystkim posklejać relacje, chociaż nie da się tak po prostu zapomnieć miesięcy ciszy i tego, co zostało w nas.