Stałam w przedpokoju po nocnej zmianie, kiedy moja córka wykrzyczała mi w twarz, że matka jej męża jest dla niej bardziej obecna niż ja kiedykolwiek byłam. Zabolało mnie to tak, że przez chwilę naprawdę nie mogłam złapać oddechu, bo całe życie harowałam nie z obojętności, tylko ze strachu, że zabraknie nam na zwykłe życie. Dziś próbuję posklejać to, co między nami pękło, ale wciąż nie wiem, czy da się wygrać z obrazem „idealnej matki”, kiedy samemu ledwo stoi się na nogach.