Poświęciłam wszystko, by moje córki miały lepszy start, a teraz czuję się jak intruz we własnym domu. Kiedy w końcu odważyłam się postawić granicę i poprosić o wyprowadzkę, stałam się w ich oczach egoistką. Czy bycie dobrą matką oznacza zgodę na całkowite zatarcie siebie?
Mój mąż odszedł, gdy nasza córka miała dwa lata. Przez piętnaście lat walczyłam sama, by dać jej wszystko, a dziś to ona obwinia mnie o kradzież i egoizm. Czy naprawdę można być aż tak ślepym na czyjeś poświęcenie?
Trzydzieści lat temu byłam matką na pełen etat, poświęcającą się dla piątki dzieci. Dziś, gdy z mężem potrzebujemy wsparcia, nasze dzieci odwróciły się od nas. To opowieść o miłości, rozczarowaniu i bólu rozbitej rodziny.
Wróciłam do Polski po latach pracy za granicą, by odkryć, że moje dzieci nie mają dla mnie miejsca w swoim życiu. Wszystko, co budowałam, rozpadło się na moich oczach. Teraz próbuję zrozumieć, gdzie popełniłam błąd i czy jeszcze mogę odzyskać rodzinę.
