Siedziałam przy łóżku kobiety, która kiedyś zostawiła mnie bez słowa i wybrała wygodne życie zamiast własnej córki. Po latach biedy, śmierci taty i walki o każdy dzień zostałam nauczycielką w Warszawie, a los postawił mnie przed najtrudniejszym pytaniem: czy można wybaczyć matce zrujnowane dzieciństwo. Do dziś nie wiem, czy opieka nad nią była siłą, słabością, czy ostatnią próbą uratowania samej siebie.