Przyjęłam syna, jego partnerkę i wnuczkę pod swój dach, choć nie zaprosili mnie na ślub. Dziś wciąż nie wiem, czy byłam matką, czy tylko wygodnym ratunkiem
Stałam w kuchni z kubkiem zimnej już herbaty, kiedy syn powiedział mi wprost, że od lat czuł do mnie żal, a ja poczułam, jak wszystko, co dla nich robiłam, nagle traci sens. Przyjęłam ich do swojego mieszkania, gdy nie mieli gdzie iść, mimo że wcześniej bardzo mnie zranili, nie zapraszając mnie na swój ślub. Do dziś próbuję zrozumieć, gdzie kończy się miłość matki, a zaczyna ciche wykorzystywanie jej serca, czasu i pieniędzy.