Do dziś pamiętam ciszę przy stole, kiedy dorosłe dzieci mojego męża patrzyły na mnie jak na intruza, a ja czułam, że walczę nie o majątek, tylko o prawo do zwykłego spokoju. Mój mąż długo próbował łagodzić konflikty, ale kiedy zobaczył, że chodzi już nie tylko o dom nad jeziorem, lecz także o moje upokorzenie, postawił im ultimatum. To, co wydarzyło się potem, było bolesne, ale pierwszy raz dało nam szansę na kruchy rozejm i oddech.