Patrzyłem, jak moja żona po raz kolejny cofnęła się do dzieciństwa, choć siedziała już jako dorosła kobieta przy stole swoich rodziców. Dopiero wtedy do końca zrozumiałem, jak bardzo przez lata była w tym domu krzywdzona i jak głęboko siedzi w niej rana, której nikt nigdy nie chciał zobaczyć. Dziś żyję obok tej niesprawiedliwości i widzę, że niektórych słów z domu rodzinnego człowiek nie zrzuca z siebie nawet po wielu latach.