Mam na imię Stanisława. Do dziś w mojej głowie rozbrzmiewają słowa mojej synowej, Edyty, która wykrzyczała mi w twarz, że zaniedbałam jej dzieci. W tych kilku chwilach poczułam się zupełnie bezradna – zarówno jako matka, jak i babcia.
Jestem Ivana. Chciałam naprawić rodzinne relacje jednym prezentem, ale wywołałam burzę, która rozbiła nas na kawałki. Teraz nie wiem, czy kiedykolwiek byłam częścią tej rodziny.
Wszystko zaczęło się od zwykłej zabawy naszych dzieci na placu zabaw. Jedna nieprzemyślana uwaga mojego męża sprawiła, że moje przyjaźń z Iwoną legła w gruzach. Teraz zastanawiam się, czy to my, dorośli, nie jesteśmy bardziej dziecinni od własnych dzieci.
