Siedziałam przy kuchennym stole i patrzyłam, jak moja teściowa przesuwa w moją stronę dokumenty, jakby chodziło o zwykły rachunek do opłacenia, a nie o mieszkanie po moich zmarłych rodzicach. Najbardziej zabolało mnie jednak nie to, co mówiła ona, tylko milczenie mojego męża, które po chwili zamieniło się w oskarżenia, że jestem nieufna i chciwa. Do dziś nie wiem, czy bardziej straciłam wtedy spokój, małżeństwo, czy resztki wiary, że rodzina naprawdę chce dla mnie dobrze.