Stałam z rosołem pod drzwiami mojego syna i czułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg, kiedy Magda po raz kolejny dała mi do zrozumienia, że nie jestem tam mile widziana. Przez wiele tygodni próbowałam ratować nasze relacje, ale każdy gest odbijał się ode mnie jak od ściany, a ból bycia odsuwaną od własnego dziecka rósł we mnie z dnia na dzień. Dopiero szczera rozmowa z Michałem pokazała mi, że za tym chłodem stoi strach, ciąża i potrzeba postawienia granic, z którą jako matka musiałam się bardzo boleśnie pogodzić.