Przez siedemnaście lat byłam żoną, mamą i osobą od wszystkiego, aż pewnego wieczoru mój mąż oznajmił, że odchodzi. Zostałam z dziećmi, rachunkami i przerażającym pytaniem, kim jestem, jeśli nikt nie potrzebuje już mojego obiadu, prania i cierpliwości. Dopiero kurs komputerowy i mój mały blog pozwoliły mi odzyskać głos, którego sama przestałam słuchać.
Mam na imię Iwona i te święta Bożego Narodzenia stały się dla mnie prawdziwym sprawdzianem siły i odwagi. Po zeszłorocznej katastrofie z karpiem, moja teściowa Helena chciała, żebym znów go przygotowała – ale tym razem pod jej czujnym okiem. Odmówiłam, co wywołało burzę w rodzinie i zmusiło mnie do zastanowienia się, kim naprawdę jestem w tym domu.
Osiem lat żyłam w małżeństwie, w którym czułam się jak niewidzialna pomoc domowa. Każdego dnia walczyłam z wymaganiami teściowej, szwagierki i samego męża, zapominając o sobie. Dziś stoję na rozdrożu i pytam: czy w końcu znajdę odwagę, by być sobą?
Mam na imię Magda i przez osiem lat byłam niewidzialna dla własnej rodziny. Dziś opowiadam, jak z dnia na dzień zaczęłam się budzić i zadawać pytania, których wcześniej się bałam. Czy odwaga do zmiany przychodzi dopiero wtedy, gdy już nie mamy siły dalej udawać?
Mam na imię Weronika. Przez lata byłam dla wszystkich niewidzialna – dla męża, dzieci, nawet dla siebie samej. Dopiero niespodziewana przyjaźń z sąsiadką sprawiła, że zaczęłam zadawać sobie pytania, których wcześniej się bałam.