Stałem z synem na klatce schodowej, kiedy usłyszałem, że „nie są gotowi” być dziadkami dla własnego wnuka. Przez długi czas próbowałem ratować coś, czego chyba od początku nie było — więź, wsparcie, zwykłą ludzką obecność. Dziś już nie pukam do tych drzwi i całą siłę wkładam w jedno: żeby mój syn nigdy nie poczuł się niechciany.