Do dziś mam przed oczami ten moment, kiedy staliśmy z mężem i córką w obcym mieszkaniu, a na podłodze leżała nasza sąsiadka bez ruchu, a jej pies wył tak, jakby przeczuwał najgorsze. Wzięcie go do siebie miało być chwilowe, ale bardzo szybko wyszło na jaw, że w naszym domu od dawna buzowało coś znacznie gorszego niż zwykłe zmęczenie i drobne kłótnie. Dopiero kiedy starsza pani zmarła, a my musieliśmy podjąć decyzję o losie psa, zrozumiałam, że tak naprawdę walczyliśmy nie o sierść na kanapie ani pieniądze, tylko o siebie.