Mam na imię Iwona i nigdy nie sądziłam, że moja rodzina stanie przed takim wyzwaniem. Moja siedemnastoletnia córka, Lucyna, ukrywała przede mną ciążę, aż pewnego wieczoru wykrzyczała mi w twarz, że nie chce być matką. Ta historia to opowieść o bólu, rozczarowaniu, ale też o nadziei, że nawet największy kryzys można przetrwać razem.
Gdy miałam 18 lat i dowiedziałam się, że jestem w ciąży, moi rodzice wyrzucili mnie z domu. Przez lata walczyłam o przetrwanie, budując życie od zera z moim chłopakiem, Piotrem. Po dekadzie, kiedy wreszcie poczułam się bezpieczna, rodzice wrócili – prosząc mnie o pomoc.
Moje życie rozpadło się, gdy rodzice wyrzucili mnie z domu po tym, jak dowiedzieli się o mojej ciąży. Przez lata budowałam wszystko od nowa, aż pewnego dnia oni wrócili, prosząc mnie o ratunek. Czy można wybaczyć taką krzywdę?
Kiedy zaszłam w ciążę pod koniec liceum, moi rodzice wyrzucili mnie z domu. Musiałam dorosnąć w jedną noc i walczyć o siebie i dziecko z Piotrem, moim chłopakiem. Po dziesięciu latach, gdy zbudowałam własny świat, rodzice wrócili i poprosili mnie o pomoc – a ja musiałam zdecydować, czy wybaczyć.
Wszystko zaczęło się w burzliwą, jesienną noc, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży mając zaledwie szesnaście lat. Przeszłam przez zdradę, strach i samotność, ale odkryłam w sobie siłę, o której nie miałam pojęcia. To opowieść o mojej walce z tradycją, rodziną i własnymi lękami – i o tym, jak próbowałam odnaleźć siebie jako młoda mama.