Nigdy nie zapomnę chwili, kiedy wybiegłam na klatkę schodową i zrozumiałam, że mój sześcioletni syn zniknął. Przez kilka godzin biegałam po osiedlu z sercem w gardle, a mój starszy syn patrzył na mnie tak, jakby już sam siebie skazał. Kiedy w końcu znalazłam Antka w parku, płaczącego na ławce, zrozumiałam coś strasznie prostego i strasznie bolesnego: tragedia nie zaczyna się w filmach, tylko pod własnym blokiem.