Pamiętam ten moment, kiedy mój brat stał z torbą na klatce schodowej i nie miał dokąd pójść, chociaż oboje rodzice żyli i mieli dach nad głową. Próbowałam być spokojna, ale w środku pękałam, bo mama nie chciała go wpuścić, a tata rozkładał ręce, tłumacząc się ciasną kawalerką i pieniędzmi. Doprowadziłam ich w końcu do jednej rozmowy, która była bardziej bolesna niż sam rozwód, ale tylko wtedy pojawiła się jakaś szansa, że mój brat wróci do domu.