Stałam w kuchni z rachunkiem w ręku i pierwszy raz naprawdę poczułam, że już nie dam rady dociągnąć do końca miesiąca. Samotnie utrzymuję syna, podczas gdy jego ojciec od lat unika alimentów, a komornik tylko rozkłada ręce. W końcu musiałam przełamać wstyd, spojrzenia ludzi i własną dumę, żeby poprosić o pomoc w MOPS-ie.
Siedziałam naprzeciwko teściowej, kiedy chłodno zaproponowała mi, żebym oddała jej moją córkę, skoro jej syn zostawił nas bez pieniędzy i bez słowa. Byłam wykończona, przerażona i upokorzona, bo ledwo wiązałam koniec z końcem w wynajętym mieszkaniu, a ona próbowała wmówić mi, że jako matka jestem za biedna na własne dziecko. Ostatecznie odmówiłam i postanowiłam walczyć sama, z pomocą moich rodziców, skromnej pensji i tego, co dawało państwo.
Szesnaście lat wspólnego życia i jedno brutalne zdanie, które zburzyło wszystko. Magda zostaje z dziećmi i pustką w portfelu, podczas gdy mąż buduje nowe życie. Czy da się podnieść z kolan, gdy człowiek, któremu ufałaś najbardziej, staje się twoim największym przeciwnikiem?
Mam na imię Magda i opowiem Wam, jak wygląda życie samotnej matki w Warszawie. Zostałam sama z synem, bez wsparcia rodziny, walcząc z biedą i codziennymi upokorzeniami. To historia o rozczarowaniach, sile i pytaniu, czy jeszcze potrafię zaufać ludziom.
Nazywam się Alina i po śmierci męża zostałam sama z trójką dzieci. Moja mama, choć mieszka niedaleko i jest na emeryturze, odmawia mi pomocy przy opiece nad wnukami. Każdego dnia walczę z poczuciem winy, bezsilnością i strachem o przyszłość mojej rodziny.