Tamtej nocy, kiedy Kacper wbiegł do kuchni, a ja roztrzęsiona ściskałam telefon z wiadomością od męża, nie wiedziałam, że to właśnie ten kudłaty kundel postawi moje życie na głowie. Sierść na mojej kanapie, nieprzespane noce i zapach mokrego futra – to wszystko było początkiem drogi, która poprowadziła mnie w stronę przebaczenia samej sobie. Gdybym wtedy nie otworzyła drzwi temu psu, czy w ogóle byłabym teraz sobą?
Początek mojego upadku zaczął się w brudnej klatce schodowej, z nosem blisko zimnej podłogi, śledząc ślady krwi mojego psa — jedynego stworzenia, które jeszcze wierzyło w moje intencje. Po rozwodzie nie ufałem już ani ludziom, ani sobie. Teraz wiem, że Miętus nie tylko uratował mi życie, ale zmusił mnie, bym je zbudował od nowa, kawałek po kawałku.
Wybiegłam z mieszkania w kapciach, bo usłyszałam skowyt i zobaczyłam, jak Roksa szarpie się z obrożą, a na schodach zostawia ślady krwi. Paraliżował mnie strach, bo od czasu rozwodu nie miałam siły opiekować się nawet sobą, a co dopiero rannym psem. Ten moment przewrócił moje życie do góry nogami, zmuszając mnie do decyzji, których wcześniej bym nie podjęła.