Wszystko zaczęło się, gdy wbiegłam boso po klatce, wołając Korę, moją starą i nieco przygarbioną sunie, a za drzwiami na klatce schodowej zobaczyłam ślady krwi. Przez głowę przewijał się lęk, że może już tym razem jej nie znajdę, że zimny blok na Grochowie i samotność po rozwodzie zostaną moją jedyną rodziną. Nie wiedziałam jeszcze, że przez nią przekroczę własne granice i podejmę decyzje, które nieodwracalnie odmienią nie tylko mój los, ale i więzi z ludźmi.